تبلیغات
سایت اختصاصی طریقت قادری خالصی طالبانی - زندگی نامه حضرت نوح (ع)
(( اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‘ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ عَلی‘ الِ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ .))
تاریخ : 1391/10/19
نویسنده : نادر نادری

زندگی نامه حضرت نوح (ع)


وى نوح‌ فرزند لامك‌ فرزند متوشلخ‌ فرزند اخنوخ‌ (ادریس‌) است‌. و نسب‌ او به ‌شیت‌ فرزند آدم‌ (ع‌) مى‌رسد

تاریخ‌ نویسان‌ بر این‌ باورند كه‌ حضرت‌ نوح‌ (ع‌) اولین‌ رسولى است‌ كه‌ خداى سبحان‌ او را به‌ سوى اهل‌ زمین‌ فرستاد،

و به‌ او فرمان‌داد تا قومش‌ را آگاه‌ كند و آنان را از عذاب‌ خدا برحذر نماید . چنان كه‌ در قرآن‌ مجید‌ آمده‌ است‌ : «ما نوح‌ را

 به‌ سوى قومش‌ فرستادیم‌ (وگفتیم‌) ‌ آگاه‌ كن‌ قوم‌خود را قبل‌ از آن كه‌ ایشان را عذابى دردناك‌ بیاید»

و در آیة‌ دیگرى آمده است :«و ما تا رسولى نفرستیم‌ هرگز كسى را عذاب‌ نكنیم»

 

 

 

در برخى از روایت‌ها آمده‌ است‌ كه‌ نوح‌(ع‌) نخستین‌ هشدار دهندة‌ و رسول‌ بود ولى از آیة :«و چون‌ قوم‌ نوح‌ رسولان‌ راتكذیب‌ كردند آنها را غرق‌ كردیم.» چنین بر مى‌آید، كه‌ قبل‌ از نوح‌ نیز فرستادگانى وجود داشته‌اند .

امام‌ محمّد باقر (ع‌) در حدیثى كه صاحب‌ كتاب‌ اكمال‌ الدین‌ و اتمام‌ النعمه‌ روایت‌كرده‌ است‌ مى‌فرماید : «ما بین آدم‌ و نوح‌ ده‌ نسل‌ بود كه‌ همة‌ آنان پیامبر بودند.» . نام نوح‌ (ع‌) درچهل‌ و سه‌ مورد در قرآن‌ كریم‌ ذكر شده‌ است‌ و داستان‌ كامل او در بسیارى از ‌سوره‌هاى قرآن‌ آمده‌ است‌ كه از جملة این سورها،‌ ‌ اعراف‌ ، هود ، مؤمنون‌ ، شعراء ، و قمر هستند . وهم چنین سورة‌خاصى به نام او وجود دارد. و تمام‌ این‌سوره‌ اشاره‌ دارد به‌ بعثت‌ ، رسالت‌ و روش‌ دعوت‌ او و گفتگوهایى كه‌ با قومش‌ داشته‌است‌. 
 
پرستش‌ بت‌ها

پرستش‌ بت‌‌ها در بین‌ قوم‌ نوح‌ رایج بود . و آنان در گم‌راهى و كفر به‌‌سر مى‌بردند .پس‌ خداوند نوح‌ (ع‌) را به‌ سوى قومش‌ فرستاد، تا آنان‌ را به‌ سوى خدا دعوت‌ كند. او چنین‌ كرد و در میان‌ آنان‌ «نهصد و پنجاه‌ سال‌ درنگ‌ كرد.»  ولیكن‌ این‌ مدت‌ طولانى نتیجه‌ بخش‌ نبود .

تنها عده‌ كمى از آنان به‌ رسالت او ایمان‌ آوردند ، و اكثریت قوم‌ بر پرستش‌ بت‌ها باقى‌ماندند؛ بتهایى كه‌ مشهورترین‌ آنها «ود ، سواع، یغوث‌، یعوق،‌ ویسرا » بوده‌اند.

نوح‌ (ع‌) تمام تلاش خودرا به كاربست تا قوم خود را به راه راست بازگرداند. اما پندهاى وى تنها بر كفر و سركشى آنان افزود. سركشى آنان تا به‌ این‌ حد رسید كه‌ پدر به‌ فرزند خود‌ توصیه‌ مى‌كرد تا هنگامى‌كه‌ زنده‌ است‌ از نوح‌ (ع‌) پیروى نكند . 
 
 دلایل‌ روگردانى قوم نوح (ع):نوح‌ (ع‌) قومش‌ را برحذر كرد كه‌ اگر به‌ خداى یكتا ایمان‌ نیاورند عذابى بر آنان فرود خواهد آمد .

نوح (ع) به سبب بیم از این كه‌ اگر قومش‌ به‌ خدا مشرك‌ شوند در هلاكت‌ مى‌افتند ، راه‌هاى سعادت و نیكبختى ‌ را براى آنان بیان‌ كرد . اما قوم‌ وى به‌ جاى این كه‌ به‌ پندهاى او گوش‌بدهند و از او اطاعت‌ كنند تا خدا وند آنان را شامل‌ آمرزش‌ و امداد‌ خود گرداند، دچار غرور و گمراهى گشتند . آنان نبوت‌ او را انكار نمودند و وى را آزار دادند، و به‌ او تهمت‌ دروغ‌ بستند. زیرا او را انسانى ‌ از قوم خود‌ مى‌دیدند كه‌ مانند آنها مى‌خورد و مى‌آشامید . قوم نوح سپس‌ او را گمراه‌شمردند و نیز گفتند كه‌ تنها فرومایگان‌ قوم‌- یعنى فقرا و مساكین‌ و مستضعفین‌ - به‌ او ملحق‌ شدند .

قرآن‌ كریم‌ در این‌ باره‌ اشاره‌اى مى‌كند ومى‌فرماید: «پس‌ آن‌ عده‌ از قومش‌ كه‌ كافر شدند گفتند ما تو را جز انسانى مانند خود نمى‌بینیم‌ و كسانى را كه‌ از تو پیروى كردند جز گروهى اراذل‌ ساده‌لوح‌ نمى‌بینیم ؛ وبراى شما فضیلتى نسبت‌ به‌ خود نمى‌بینیم‌ بلكه‌ شما را دروغگو تصوّر مى‌كنیم»

 قرآن مجید هم چنین در ایة دیگرى مى‌فرماید : «اشراف‌ قومش‌ به‌ او گفتند : ما تو را در گمراهى آشكارى مى‌بینیم‌؛ گفت‌ اى قوم‌ من‌! هیچ‌گونه‌ گمراهى در من‌ نیست‌ ؛ ولى من‌ فرستاده‌اى از جانب‌ پروردگار جهانیانم؛ ‌رسالتهاى پروردگارم‌ را به‌ شما ابلاغ‌ مى‌كنم‌ و خیرخواه‌ شما هستم‌ ؛ و از خداوندچیزهایى مى‌دانم‌ كه‌ شما نمى‌دانید. آیا تعجب‌ كرده‌اید كه‌ دستور آگاه‌ كننده‌ پروردگارتان‌ بوسیلة‌ مردى از شما به‌ شما برسد ، تا (از عواقب‌ اعمال‌ خلاف‌) بیمتان‌دهد (و در پرتو این‌ دستور) و پرهیزكارى پیشه‌ كنید، شاید مشمول‌ رحمت‌ الهى‌گردید؟!»

با وجود این كه‌ ‌ اشراف‌ و كافران مقابل‌ دعوت‌ او ایستادند ، اما نوح‌ (ع‌) در مقابل به‌ دعوت‌ و فراخوان خود ادامه‌ داد .ایشان در حالى كه‌ با وسایل‌ مختلف‌ و از طریق‌ گفتگو سعى مى‌كرد آنان را قانع‌ كند، انتظار پاداش‌ عملش‌ را به‌ صورت‌ مال‌ یا مقام‌ نداشت‌ و تنها خواستة‌ او پاداش‌ وجزاى الهى بود.

  ‌ اشراف‌ و كفّار بین‌ خود و بین‌ فقرا و وتهیدستانى كه‌ از نوح‌ تبعیت ‌مى‌كردند تفاوت‌هاى مالى و اجتماعى مى‌دیدند و از قبول‌ دعوتش‌ امتناع‌ مى‌نمودند. آنان شرط‌هایى براى نوح تعیین كردند؛ كه مى‌بایست‌ شرط‌ها را به‌ اجرا در بیاورد ، تا آنان‌ ایمان‌ بیاورند . از جمله‌ این كه‌ فقرا و مستمندان‌ را ازخود دور كند و آنها را از دعوت‌ خارج‌ سازد. ولى نوح‌ (ع‌) خواست‌ آنان را نپذیرفت‌؛ زیرا فقرا به‌ او و دعوتش‌ ایمان آورده او براین‌ باور بودند كه‌ بازگشت‌ حقوق‌ از دست‌ رفتة شان‌ كه‌ بوسیله طبقه‌ ستمگر چپاول‌ شده‌ بود، به‌دست‌ نوح (ع) وبا دعوت او محقق ‌مى‌شود . نوح‌ (ع‌) خواستة‌ اشراف‌ را نپذیرفت؛‌ زیرا به‌ آنچه‌ كه‌ انجام‌ مى‌داد آگاه‌ بود و بصیرت مند. و‌ اشراف‌ و كفار به‌هیچ‌ وجه‌ نمى‌توانستند او را در صورتى كه‌ به آنان روى آورد از جزا و عقاب‌ اخروى نجات‌ دهند . ‌ روشى كه‌ نوح‌ برگزید توانست‌ تمایز و تفاوت‌ طبقاتى (اجتماعى‌) را از بین‌ ببرد، و تنها الگوى مورد قبول‌ در تفاوت‌ گذاشتن‌ و برترى جویى را ‌ تقواى الهى ونزدیكى به‌ خداوند قرارداد‌ :

قرآن مجید كلام خدا نوح را چنین ذكر مى‌كند : «اى قوم‌ من‌ ! به‌ من‌ خبر دهید اگر من‌ دلیل‌ روشنى از پروردگارم‌ داشته‌ باشم‌ ، و از نزد خودش‌ رحمتى به‌ من‌ داده‌ و بر شما مخفى مانده‌ باشد، آیا ما مى‌توانیم‌ شما را به‌ پذیرش‌ این‌ دلیل‌ روشن‌ مجبور سازیم‌ ، با این كه‌ شما كراهت‌ دارید ؟ ! اى قوم‌ من‌ به‌خاطر این‌ دعوت‌ اجر و پاداشى از شمانمى‌طلبم؛ اجر من‌ تنها بر خداست‌. و من، آنها را كه‌ ایمان‌ آورده‌اند ، بخاطر شما از خود طرد نمى‌كنم. چرا كه‌ آنها پروردگارشان‌ را ملاقات‌ خواهند كرد (اگر آنها رااز خود برانم‌ در دادگاه‌ قیامت‌ خصم‌ من‌ خواهند بود)؛ ولى شما را قومى جاهل مى‌بینم. اى قوم‌ من‌ چه‌ كسى مرا در برابر (مجازات‌) خدا یارى مى‌دهد اگر آنان‌ را طرد كنم‌ ؟ آیا اندیشه‌ نمى‌كنید ؟ !»
نوح‌ در آیات‌ زیر خود را به‌ قومش‌ هشداردهنده‌ وبیم‌ دهنده‌ معرفى مى‌كند: «اى قوم‌ من، من‌ براى شما بیم‌ دهنده‌ آشكارى‌هستم.»وى آنان را به‌ پرستش‌ خداوند دعوت‌ مى‌نماید: «كه‌ خدا را پرستش‌ كنید و از مخالفت‌ او بپرهیزید و مرا اطاعت‌ نمایید» . بطوریكه‌ مطیع‌ و فرمانبردار همه‌ فرامین الهى باشند. نوح‌ (ع‌) آنان را به‌ تقواى الهى وپانهادن‌ در مسیر راستین‌ و مقیّد شدن‌ به‌ طاعت‌ خداوند متعال‌ دعوت‌ نمود؛ چرا كه‌او فرستاده‌ و رهبرى است‌ كه‌ نهى و فرمان‌ او آنان را به‌راه‌ هدایت‌ و استقامت‌ دعوت‌مى‌نماید .

هم چنان كه خداوند گناهان‌ آنان‌ را كه‌ با گناه‌ كفر شروع‌ شده‌ و با آشوبگرى و جنایت‌ در رفتار عملى منحرف ادامه یافته است مى‌بخشد ، و آنان را مهلت‌ مى‌دهد و عذاب‌ را تنها در وقت‌ معلوم‌ نازل‌ مى‌نماید. این‌ مساله‌ در قرآن‌ كریم‌ چنین‌ آمده‌ است‌ : «واگر چنین‌ كنید خداوند گناهان‌تان‌ را مى‌آمرزد و تا زمان‌ معینى شما را عمر مى‌دهد ؛ زیرا اگر مى‌دانستید، هنگامى كه‌ اجل‌ الهى فرا رسد ،تأخیرى نخواهد داشت».
 
نوح‌ و پیگیرى دعوت‌

ألف ـ روش ادراكی:


نوح‌ دعوت‌ قومش‌ را با وجود سختى‌هایى كه‌ فرا رویش‌ بود ادامه‌ داد. او نهاد و طبیعت‌ دعوت‌ خود را براى قوم خویش بیان نمود. امّا آنان بر نپذیرفتن‌ دعوت‌ بدون‌ در نظرگرفتن‌ عواقب‌ و پیش‌آمدهاى حاصل‌ از این‌ مخالفت اصرار ‌نمودند؛ و از او درخواست‌ كردند تا اگر در دعوت‌ خویش‌ راست‌گو ست عذابى بر آنان فرود آورد. نوح با ایمان‌ مطلق‌ خود این‌ مسأله‌ را تنها به‌‌خداوند متعال‌ واگذار نمود. چون او هر آن‍‌ چه‌ را كه‌ اراده كند انجام‌ مى‌دهد، و اگر خواسته‌ او چنین‌ باشد هیچ‌كسى را توان‌ منع‌ آن نیست‌. واگر مشیت‌ الهى بر این‌ باشد كه‌ گمراه‌ بمانند آن گاه‌پندهاى نوح نیز سودى نخواهد بخشید.

«گفتند اى نوح‌ با ما مجادله كردى و زیاد هم‌ مجادله كردى ! اكنون‌ اگر راست‌ مى‌گویى ، آنچه‌ را (از عذاب‌ الهى‌) به‌ ما وعده‌ مى‌دهى بیاور!»

گفت‌ : اگر خدا آنرا بر سر شما آورد ؛ و شما قدرت‌ فرار (از آن‌ را) نخواهید داشت‌ ! (امّا چه‌ سود كه‌) هرگاه‌خدا بخواهد شما را (به‌خاطر گناهان‌تان‌) گمراه‌ سازد ، و من‌ بخواهم‌ شما را اندرز دهم، ‌اندرز من‌ سودى به‌حالتان‌ نخواهد داشت‌. او پروردگار شماست‌ و به‌ سوى او بازگردانده‌ مى‌شوید»
نوح‌ هیچ‌ فرصتى را ـ چه‌ در روز باشد و چه‌ در شب‌ ـ از دست‌ نمى‌داد. نوح‌ گفت‌ : «پروردگارا ! من‌ قوم‌ خود را شب‌ و روز (به‌ سوى تو) دعوت‌ كردم‌» ولى دعوت‌ ونصیحت‌ او جز بر فرار آنان نیفزوده اعراض‌ و مخالفت‌ آنان به جایى رسید كه {‌انگشتان‌شان‌ را در گوش‌هاى‌شان‌ فرو مى‌كردند و لباس‌هاى‌شان‌ را بر بدن‌ خود مى‌پیچیدند» و بر آن‌ نافرمانى اصرارى ورزیدند.»

نوح‌ (ع‌) دعوت‌ را وابسته‌ و مقید به‌ یك‌ روش‌ نكرد. تا جائى كه‌ تمام راه‌هایى را كه‌ معتقد بود او را به‌ نتیجه‌ مى‌رساند به كار بست. اوپنهان‌ و آشكارا دعوت‌ نمود قرآن سخن او را چنین بازگو مى‌كند:«سپس‌ من‌ آنان را با صداى بلند به‌ اطاعت‌ فرمان‌ تو دعوت‌ كردم‌ سپس‌ آشكارا و نهان‌ (حقیقت‌ توحید و ایمان‌را) براى آنان‌ بیان‌ داشتم» ‌وى در این راه شیوه‌هاى تشریعى را براى محقق ساختن ایمان آنان به كار گرفت. او به‌ آنان‌ یاداور شد كه این خداوند است كه روزى و اموال‌ را به سوى مى‌فرستد تا از آن‌ بهره‌مند شوند. و براى آنان‌ بهشت‌ها و رودها معین مى‌كند، و این‌ مسئله‌ را با آمرزش‌ از سوى خداى بخشنده‌ و مهربان‌ در ارتباط‌ قرار مى‌دهد: «به‌ آنان گفتم‌ از پروردگار خویش‌ آمرزش‌ بطلبید كه‌ او بسیار آمرزنده‌است‌ ، تا باران‌هاى پر بركت‌ آسمان‌ را پى در پى براى شما فرستد و شما را با اموال‌ وفرزندان‌ فراوان‌ كمك‌ كند و باغهاى سرسبز و نهرهایى جارى در اختیارتان‌ قرار دهد»

نوح‌ (ع‌) مشاهده كرد كه گفتگو و نصایحش‌ فایده‌ و ثمره‌اى ندارد . بویژه پس از اینكه آثار مثبت استغفار و مسائلى را كه‌ بر آن‌ مترتب‌ مى‌شود از جمله‌ سعادت‌ دنیا را براى آنان بیان‌ كرده‌ بود .

او سپس‌ توجه آنان‌ را به‌ سوى قدرت‌ الهى معطوف‌ ساخت؛ شاید كه‌ به‌ عظمت ‌الهى و قدرتش‌ ایمان‌ بیاورند ! او به عظمت وقدرت خداوند اشاره كرد؛‌ كه آنان را به‌ صورت‌‌هاى مختلف‌ (نطفه،‌ سپس خون بسته،‌ سپس پاره‌اى گوشت) ‌ آفرید، سپس‌ آنها را پیوند داد: «شما را چه مى‌شود كه ‌ براى خداوند عظمت‌ قائل‌ نیستید، در حالى كه‌ شما را در مراحل‌ مختلف‌آفرید»

نوح (ع‌) به‌ این‌ كونه‌ها اكتفا نكرد . بلكه‌ در دعوتش‌ به‌ وسائل‌ حسى نیز روى آورد، او به آفرینش سیارات‌ و آسمان‌هاى هفت گانه كه خداوند «ماه‌ را در میان‌ آن ‌ها مایة‌ روشنایى و خورشید را چراغ‌ فروزانى قرار داده‌ است‌ اشارة كرد»

او سپس به بیان‌ آفرینش‌ انسان‌ و راه‌ به‌ وجود آمدن‌ غذاى او از زمینى كه‌ بعد از مرگ‌ برگشتن‌ به سوى آن‌ اجتناب‌ ناپذیر است‌ ‌پرداخت و نیز این را یادآور ‌شد كه پس‌ از این‌، آنها را براى حسابرسى در روز قیامت‌ از زمین خارج‌ مى‌‌كنند: «و خداوند شما را هم چون‌ گیاهى از زمین‌ رویاند ، پس‌ شما را به همین‌ زمین‌ باز مى‌گرداند ، و بادیگر شما را خارج‌ مى‌سازد» 

ب‌ ـ برخورد :

دعوت‌ نوح‌ با وجود پاى بندى به‌ روش‌هاى منطقى چه‌ در توضیح‌ و چه‌ در بیان‌ دلایل راه‌ به‌ جاى نبرد. قوم‌ او از آن‌ روش‌ها آزرده‌ خاطر شدند و او را تكذیب‌ نموده، و او را دیوانه‌ قلمداد نمودند. آنان به این‌ وسیله‌ كوشیدند مانعى میان‌ او و رسالتش‌ ایجاد كنند و د صورتى كه نوح پافشارى مى‌نمود آنان با استفاده‌ از تهدید و ارعاب‌ و آزار او را منع‌ مى‌كردند «گفتند اى نوح‌ اگر (از حرف‌هایت‌) دست‌ برندارى سنگ‌باران‌ خواهى شد» ولى نوح ‌هرگز به‌ این‌ تهدیدها اهمیت‌ نداد بلكه‌ با ایمان‌ راسخ‌ و اعتماد بر خدا به‌ آنان پاسخ‌داد . «پس‌ بر خدا توكل‌ كردم» زیرا آنان قادر به‌ آزار رساندن‌ به‌ او نبودند :‌«شما فكر خود و قدرت‌ معبودهایتان‌ را جمع‌ كنید ؛ پس‌ هیچ‌ چیز دركارتان پوشیده‌ نماند ؛ سپس‌ به‌ حیات‌ من‌ پایان‌ دهید ، و (لحظه‌اى‌)مهلتم‌ دهید ! (امّا توانایى ندارید) . و اگر (از قبول‌ دعوتم‌) روى بگردانید (كار نادرستى كرده‌اید ؛ چه‌ این كه‌) من‌ از شما مزدى نمى‌خواهم‌ ؛ مزد من‌ ، تنها برخداست‌؛ و من‌ مامورم‌ كه‌ از مسلمین‌ (تسلیم‌ شدگان‌ در برابر فرمان‌ خدا) باشم‌»

با وجود رخ نمودن حوادث‌ و پیش آمدها قوم‌ نوح‌ به‌ خداوند ایمان‌ نیاوردند. او راه‌ها و روش‌هاى به‌ كار بسته‌ شده‌ را در مقابل‌ عناد قوم‌ خود عاجز و هیچ‌ راهى را ‌ در اصلاح‌ آنان سود بخش ندید . پس شكایت‌ قوم‌ خود را به‌خداوند متعال‌ نمود «گفت‌ : پروردگارا ! قوم‌ من‌ مرا تكذیب‌ كردند ، اكنون‌ میان‌ من‌ و آنان جدایى بیفكن‌ ، و مرا و مؤمنانى را كه‌ با ما هستند رهایى بخش‌.»

بدین ترتیب درهاى مبارزه‌ به‌صورت‌ كامل‌ گشوده شد ، و گروه‌ ایمان‌ و كفر را فرا گرفت. و نوح در مراحل‌ پایانى قومش‌ را به‌ هلاكت‌ نفرین‌ كرد . بلكه‌ افزون‌ بر این‌ فرزندان‌ كسانى را كه‌ دعوتش‌را نپذیرفته‌ بودند نیز نفرین‌ نمود «و نوح‌ عرض‌ كرد، پروردگارا هیچ‌ یك‌ از كافران‌ را بر روى زمین‌ باقى مگذار . چرا كه اگر باقى گذارى بندگانت را گم راه كنند،‌ و جز فاجر كفران بیشه‌اى به بار نیاورند.»
 
وسیله‌هاى نجات‌ و استجابت‌ دعا

خداوند دعاى نوح‌ (ع‌) را مستجاب‌ كرد . و براى او و مؤمنینى كه‌ همراهش‌ بودندوسیلة‌ نجات‌ را فراهم‌ كرد . وقتى گفتارش‌ را با كافران‌ به‌ پایان‌ رساند و تصمیم‌ خودرا گرفت‌ ، خداوند به‌ او امر كرد كه‌ از تكذیب‌ و آزار كافران‌ ناراحت‌ نشود، زیرا كه ‌آنان سرنوشت‌ اجتناب‌ ناپذیرشان را كه‌ غرق‌ شدن‌ است‌ خواهند چشید. سپس‌ به ‌او امر كرد كه‌ یك‌ كشتى را با كمال‌ دقّت‌ بسازد . و بعد از این‌كه‌ ساختن‌ كشتى به‌ پایان ‌رسید با كسانى كه‌ بر كفر اصرار ورزیدند، حتى اگر از نزدیك‌ترین‌ افراد او باشد سخن‌ نگوید:«ما به‌ نوح‌ وحى كردیم‌ كه كشتى را زیر نظر ما و مطابق‌ وحى ما بسازد.»

نوح‌ (ع‌) شروع‌ به‌ ساختن‌ كشتى كرد . و قومش‌ به‌خاطر نادانى از عاقبت‌ كار شروع‌ به‌تمسخر كردند . در حالى كه‌ نمى‌دانستند به‌زودى خودشان‌ در معرض‌ تمسخر قرارخواهند گرفت‌ . 
 
طوفان‌، و غرق‌ شدن‌ قوم‌ نوح

وقتى نوح‌ (ع‌) ساختن‌ كشتى را به‌ پایان‌ رساند . نشانه‌هاى شروع‌ عذاب‌ ظاهر شد . آب‌ از درون‌ زمین‌ جوشید . و خداوند به‌ او امر كرد كه‌ از چهار پایان‌ زمین‌ یك زوج‌ (نر و ماده)‌ را با خود حمل‌ كند . تا‌ این‌ حیوانات‌ بعدها حیواناتى دیگر را به ‌وجود آورند . هم چنین‌ به او امر كرد كه‌ همة‌ خانواده‌ و نزدیكانش‌ و اندك مؤمنانى را كه‌ با او بودند ، به‌ استثناى آنان‌ كه‌ كفر ورزیدند باخود حمل‌ كند:« و هنگامى كه‌فرمان‌ ما (براى غرق‌ آنان‌) فرا رسد و آب‌ از تنور بجوشد (كه‌ نشانة‌ فرا رسیدن‌ طوفان‌ است‌) از هر یك‌ از انواع‌ حیوانات‌ یك‌ جفت‌ در كشتى سوار كن‌ و هم چنین‌خانواده‌ات‌ را، مگر آنان‌ كه‌ قبلاً وعدة‌ هلاك‌شان‌ داده‌ شده‌ (همسر و فرزند كافرت‌) ؛ و دیگردربارة‌ ستمگران‌ با من‌ سخن‌ مگو كه‌ آنان‌ همگى هلاك‌ خواهند شد.»

هنگامى كه‌ ساختن‌ كشتى با عنایت‌ خداوند و از طریق‌ وحى به‌ پایان‌ رسید، كسانى‌كه‌ ایمان‌ آوردند سوار شدند؛ و این‌ كار به‌ پایان‌ نرسید مگر با یاد خدا ؛ چرا كه كشتى ‌واسطه‌اى بیش‌ نبود؛‌ زیرا راه برنده‌ و نیرو دهندة‌ حقیقى خداوند است‌؛ كه در آن‌هنگام‌ كه‌ آنان را از هلاكت‌ نجات‌ داد؛ وآنان را به‌ مغفرت‌ وسیع‌ خدا و رحمت‌ او به‌ بندگان‌ مؤمن‌ متوجه‌ ساخت‌:

او گفت‌ «به‌ نام ‌خدا بر آن‌ سوار شوید و هنگام‌ حركت‌ و توقف‌ كشتى یاد او كنید كه‌ پروردگارم‌آمرزنده‌ و مهربان‌ است‌ .» كشتى بعد از این كه‌ ارتفاع‌ آب‌ به‌ ارتفاع‌ و بلندى كوه‌ها گشت‌ به راه افتاد : « و آن‌ كشتى آنها را از میان‌ امواجى هم چون‌ كوه‌ها حركت‌ مى‌داد.»

نوح‌ (ع) سپس‌ از آنكه ‌ از ایمان‌ آوردن‌ آنان‌ مایوس‌ گشت‌ ، واحساس‌ نمود كه‌ او دیگر «مغلوب‌» شده‌ است‌ دست به نیایش پرداخت و گفت: «خداوندا من‌ مغلوب‌ گشته‌‌ام پس مرا پیروز كن‌.»

نوح‌ (ع‌) پیروزى را بر قومش‌ مى‌خواست‌؛ زیرا با این‌ پیروزى پیروزى توحید بر بت‌ پرستى محقق‌ خواهد شد .
 
هیجان‌ عاطفى پدر

نوح‌ (ع‌) در میان‌ طوفان‌ پسرش‌ را كه‌ اصرار بر كفر مى‌كرد به‌یاد آورد . از این رو عاطفة‌ پدرانه‌ در نوح‌ برانگیخته شد. او‌ پسرش‌ را صدا كرد تا به‌همراه‌ خانواده‌ سوار بركشتى شود . امّا پسر پاسخى به‌ درخواست‌ پدر نداد ؛ و گمان‌ كرد چیزى كه‌ اتفاق ‌افتاده‌ عارضه‌اى طبیعى است‌ كه‌ به ‌سرعت‌ از بین‌ خواهد رفت؛ ولیكن‌ پیش‌بینى فرزند اشتباه ‌بود . او كوشش‌ كرد كه‌ با وسیله‌ قرار دادن‌ كوه‌ خود را نجات‌ دهد .« امروز جز به‌ لطف‌ او هیچ‌ راه نجاتى نیست‌» . شدّت‌ آب‌ و ارتفاع‌ موج‌ مانع‌ از آن‌ شد كه‌ پسر نوح به‌ آرزو و خواسته‌ خود برسد «و او در زمره‌ غرق‌ شدگان‌ قرار گرفت‌»

نوح‌ (ع‌) بر فرزندش‌ احساس‌ دلسوزى كرد. از خداوند خواست‌ كه ‌پسرش‌ را از هلاكت‌ نجات‌ دهد . ولى خداوند دعاى او را مستجاب‌ نكرد، و براى نوح تبیین كرد كه پسر او برگناه‌ و معصیت‌ اصرار داشت و از جملة‌ كسانى نبوده‌ كه‌ قرار بود نجات‌ پیدا كنند . «نوح‌ به‌ پروردگارش‌ عرض‌ كرد : پروردگارا پسرم‌ از خاندان‌ من‌ است‌ ؛ و وعدة ‌تو حق‌ّ است‌ ؛ و تو از همه‌ حكم‌ كنندگان‌ برترى‌» ولكن‌خداى سبحان‌ براى نوح‌ (ع‌) مسأله را چنین بازگو نمود كه فرزندت‌ از عذاب‌ نجات‌ نمى‌یابد زیرا وى عمل‌ناشایستى را انجام‌ داده‌است ‌ «فرمود: اى نوح‌ او از خاندان‌ تو نیست‌، او را عمل‌ غیر صالحى است‌ ؛ پس‌ آنچه‌ را از آن ‌آگاه‌ نیستى از من‌ مخواه‌ ؛ من‌ به‌ تو اندرز مى‌دهم‌ تا‌ از جاهلان‌ نباشى‌». نوح‌ این چنین ‌پاسخ‌ داد :«پروردگارا من‌ به‌ تو پناه‌ مى‌برم‌ كه‌ از تو چیزى بخواهم‌ كه‌ از آن‌ آگاهى ندارم،‌ و اگر مرا نبخشى و بر من‌ رحم‌ نكنى از زیانكاران‌ خواهم‌ بود.»
از این‌ رو نوح‌ در رابطه‌ با پیوند با خویشان‌ و نزدیكان‌ به‌ ما این‌ درس‌ را مى‌آموزد كه ‌هر چند صلة‌ رحم‌ و پیوند خانوادگى محكم‌ باشد اگر مشروط‌ به‌ ایمان‌ به‌ خدا و گام ‌گذاشتن‌ در‌ راه‌ درست‌ و پیمودن آن نباشد بى‌ارزش‌ است . 
 
پایان‌ طوفان‌

هنگامى كه‌ كافران‌ بر اثر طوفان‌ هلاك‌ شدند، و نوح‌ (ع‌) از وجود قومش‌ نجات‌ یافت‌، خداوند به‌ زمین‌ امر كرد كه‌ آب‌ را فرو ببرد، و به‌ آسمان‌ فرمان داد كه‌ از ریزش‌ باران ‌دست‌ بكشد . بنابراین آب‌ از روى زمین‌ فروكش‌ كرد ، و كشتى بر بالاى كوهى به‌ نام ‌«جودى‌» پهلو گرفت‌ . در این‌ هنگام‌ با زبان‌ قدرت‌ الهى به‌ كافران‌ هلاك‌ شده‌ ندا داده‌ شد كه‌ ظالمین‌ از رحمت‌ و آمرزش‌ خداوند به دور هستند .

خداوند به نوح دستور داد تا ار كشتى به زمین فرود آید . كشتى در سرزمین موصل با لطف‌ و عنایت‌ خدا به‌ زمین‌ نشست‌ . و خداوند به نوح‌ و كسانى كه‌ به او ایمان‌ آورده و به‌ همراه‌ فرزندانشان‌ با وى در كشتى بودند وعده‌ داد كه نسل هاى آنان‌ ادامه‌ خواهد یافت‌ و امت‌هاى با ایمان‌ متعددى از آنان به‌ وجود خواهند آمد ، و امت‌هاى دیگرى نیزكه‌ به‌ زندگى دنیوى و بركات‌ آن‌ مشغول خواهند شد نیز در این دنیا زندگى خواهند كرد؛ ولى آنان‌ پس‌ از مدتى از راه‌ حق‌ گمراه ‌خواهند شد و شیطان‌ براى گم‌راهى آنان‌ كوشش‌ خواهد كرد . كه‌ این‌ باعث‌ وقوع‌ عذاب‌ خداوند بر آنان در دنیا و آخرت‌ منجر خواهد شد .

«گفته‌ شد : اى نوح‌ ! با سلامت‌ و بركاتى از ناحیه‌ ما بر تو و بر تمام ‌امت‌هایى كه‌ با تواند فرود آى‌، و امت‌هایى نیز هستند كه‌ ما آنان را از نعمت‌ها بهره‌مند خواهیم‌ ساخت‌ ، سپس‌ عذاب‌ دردناكى از سوى ما به‌ آنها مى‌رسد.»

 

 




موضوعات مرتبط: پیامبران الله تعالی ,
برچسب‌ها: نوح , حضرت نوح , حضرت نوح (ع) , زندگی نامه حضرت نوح , زندگی نامه حضرت نوح (ع) , نوح(ع) , داستان زندگی حضرت نوح ,
آخرین مطالب