تبلیغات
سایت اختصاصی طریقت قادری خالصی طالبانی - گلچین غزلیات مولانا از غزلیات دیوان شمس1
(( اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‘ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ عَلی‘ الِ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ .))
تاریخ : 1391/10/21
نویسنده : نادر نادری
گلچین غزلیات مولانا از غزلیات دیوان شمس1

مرده بدم، زنده شدم، گریه بدم، خنده شدم                    دولت عشق آمد و من، دولت پاینده شدم

 

دیدۀ سیرست مرا، جان دلیرست مرا                               زهرۀ شیرست مرا، زهرۀ تابنده شدم

 

گفت که دیوانه نه ای، لایق این خانه، نه ای                   رفتم و دیوانه شدم، سلسله بندنده شدم

 

گفت که سرمست نه ای، رو که ازین دست نه ای         رفتم و سر مست شدم ،وز طرب آکنده شدم

 

گفت که تو کُشته نه ای، در طرب آغشته، نه ای             پیش رخ زنده کنش، کشته و افکنده شدم





گفت که تو زیرککی، مست خیالی و شکی                   گول شدم، هول شدم وزهمه بر کنده شدم

 

گفت که تو شمع شدی، قبلۀ این جمع شدی                  جمع نیم، شمع نیم، دود پراکنده شدم

 

گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری                   شیخ نیم ،پیش نیم امر تو را بنده شدم

 

گفت که با بال و پری، من پر و بالت ندهم                    در هوس بال و پرش، بی پر و پر کنده شدم




دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد               بزیر ان درختی رو، که او گلهای تر دارد

 

درین بازار عطّاران، مرو هر سو چو بیکاران        بدکّان کسی بنشین، که در دکان شکر دارد

 

ترازو گر نداری،پس ترا، زو ره زند هر کس          یکی قلبی بیاراید، تو پنداری که زر دارد

 

ترا بر در نشاند او، به طرّاری که می آید             تو منشین منتظر بر در، که آن خانه دو در دارد

 

بهر دیگی که میجوشد، میاور کاسه و منشین         که هر دیگی که می جوشد، درون چیزی دگر دارد

 

نه هر کلکی شکر دارد، نه هر زیری زبر دارد      نه هر چشمی نظر دارد، نه هر بحری گهر دارد

 

بنال ای بلبل دستان، ازیرا نالۀ مستان                 میان صخره و خارا ، اثر دارد، اثر دارد

 

بنه سر گر نمی گنجی، که اندر چشمۀ سوزن       اگر رشته نمی گنجد، از ان باشد که سر دارد

 

چراغ است این دل بیدار، بزیر دامنش میدار         ازین باد و هوا بگذر، هوایش شور و شر دارد

 

چو تو از باد بگذشتی، مقیم چشمه ای گشتی         حریف همدمی گشتی  که آبی در جگر دارد

 

چو آبت بر جگر باشد، درخت سبز را مانی          که میوه نو دهد دایم ،درون دل سفر دارد



ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ما

 

ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما

 

ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما

 

جوشی بنه در شور ما تا می شود انگور ما

 

ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما

 

آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

 

ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما

 

پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما

 

در گل بمانده پای دل جان می‌دهم چه جای دل

 

وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما


یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا

 

یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا 

نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی

 

سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی

 

مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی

 

قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی

 

روضهٔ امید تویی راه ده ای یار مرا

روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی

 

آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی

 

پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا

این تن اگر کم تندی راه دلم کم زند


من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیا

آن جام جان افزای را برریز بر جان ساقیا

 

بر دست من نه جام جان ای دستگیر عاشقان

دور از لب بیگانگان پیش آر پنهان ساقیا

 

نانی بده نان خواره را آن طامع بیچاره را

آن عاشق نانباره را کنجی بخسبان ساقیا

 

ای جان جان جان جان ما نامدیم از بهر نان

برجه گدارویی مکن در بزم سلطان ساقیا

 

اول بگیر آن جام مه بر کفه آن پیر نه

چون مست گردد پیر ده رو سوی مستان ساقیا

 

رو سخت کن ای مرتجا مست از کجا شرم از کجا

ور شرم داری یک قدح بر شرم افشان ساقیا

 

برخیز ای ساقی بیا ای دشمن شرم و حیا

تا بخت ما خندان شود پیش آی خندان ساقیا



زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا

چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا

 

چه گرمیم چه گرمیم از این عشق چو خورشید

چه پنهان و چه پنهان و چه پیداست خدایا

 

زهی ماه زهی ماه زهی باده همراه

که جان را و جهان را بیاراست خدایا

 

زهی شور زهی شور که انگیخته عالم

زهی کار زهی بار که آن جاست خدایا

 

فروریخت فروریخت شهنشاه سواران

زهی گرد زهی گرد که برخاست خدایا

 

فتادیم فتادیم بدان سان که نخیزیم

ندانیم ندانیم چه غوغاست خدایا

 

ز هر کوی ز هر کوی یکی دود دگرگون

دگربار دگربار چه سوداست خدایا

 

نه دامیست نه زنجیر همه بسته چراییم

چه بندست چه زنجیر که برپاست خدایا

 

چه نقشیست چه نقشیست در این تابه دل‌ها

غریبست غریبست ز بالاست خدایا


خموشید خموشید که تا فاش نگردید

که اغیار گرفتست چپ و راست خدایا

 


در میان پرده خون عشق را گلزارها

عاشقان را با جمال عشق بی‌چون کارها

 

عقل گوید شش جهت حدست و بیرون راه نیست

عشق گوید راه هست و رفته‌ام من بارها

 

عقل بازاری بدید و تاجری آغاز کرد

عشق دیده زان سوی بازار او بازارها

 

ای بسا منصور پنهان ز اعتماد جان عشق

ترک منبرها بگفته برشده بر دارها

 

عاشقان دردکش را در درونه ذوق‌ها

عاقلان تیره دل را در درون انکارها

 

عقل گوید پا منه کاندر فنا جز خار نیست

عشق گوید عقل را کاندر توست آن خارها

 

هین خمش کن خار هستی را ز پای دل بکن

تا ببینی در درون خویشتن گلزارها

 

شمس تبریزی تویی خورشید اندر ابر حرف

چون برآمد آفتابت محو شد گفتارها











موضوعات مرتبط: غزلیالت عارفانه ,
برچسب‌ها: غزلیات , غزلیات شمس , غزلیات مولانا , غزلیات شمس و مولانا , غزلیات مولانا و شمس , غزلیات عارفانه , غزلیات عاشقانه ,
آخرین مطالب