تبلیغات
سایت اختصاصی طریقت قادری خالصی طالبانی - دیوان شمس تبریزی (غزلیات)
(( اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‘ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ عَلی‘ الِ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ .))
تاریخ : 1391/10/21
نویسنده : نادر نادری
دیوان شمس تبریزی (غزلیات)

زندگانی صدر عالی                                            ایزدش پاسبان و کالی باد

هر چه نسیه ست مقبلان را عیش                      پیش او نقد وقت و حالی باد

مجلس گرم پرحلاوت                                           از حریف فسرده خالی باد

جان ها واگشاده پر                                               بسته پیشش چو نقش قالی باد

بر یمین و یسار او دولت                                         هم جنوبی و هم شمالی باد

دو ولایت که جسم و جان خوانند                            بر سر هر دو شاه و والی باد

بخت نقدست شمس تبریزی                      او بسم غیر او مآلی باد








شاهدی بین که در زمانه بزاد                                              بت و بتخانه را به باد بداد

شاهدانی که در جهان سمرند                                            کس از ایشان دگر نیارد یاد

از رخ ماه او چو ابر گشود                                                    هفت گردون ز همدگر بگشاد

همچو مهتاب شاخ شاخ آن نور                                           سوی هر روزنی درون افتاد

تابشش چون بتافت بیشترک                                              جان ها را بخورد از بنیاد

جان ها ذره ذره رقصان گشت                                              پیش خورشید جان ها دلشاد

همچو پرواز شمس تبریزی                                                 جمله پران که هر چه بادا باد



مادر عشق طفل عاشق را                                                 پیش سلطان بی امان نبرد

تا نشد بالغ و ز جان فارغ                                                     پیش آن جان جان جان نبرد

روبه عقل گر چه جهد کند                                                   ره بدان صارم الزمان نبرد

جان فدا عشق را که او دل را                                              جز به معراج آسمان نبرد

عاشقان طالب نشان گشته                                                عشقشان جز که بی نشان نبرد

خون چکیده ست ره ره این نه بس است                              عاشقی جز که خون فشان نبرد

هر کشان خون نه بوی مشک دهد                                     تو یقین دان که بوی آن نبرد

دیده را کحل شمس تبریزی                                                جز به معشوق لامکان نبرد



شعر من نان مصر را ماند                                                    شب بر او بگذرد نتانی خورد

آن زمانش بخور که تازه بود                                                  پیش از آنک بر او نشیند گرد

گرمسیر ضمیر جای ویست                                                می بمیرد در این جهان از برد

همچو ماهی دمی به خشک طپید                                     ساعتی دیگرش ببینی سرد

ور خوری بر خیال تازگیش                                                    بس خیالات نقش باید کرد

آنچ نوشی خیال تو باشد                                                    نبود گفتن کهن ای مرد

 


یوسف آخرزمان خرامان شد                                                شکر و شهد مصر ارزان شد

لعل عرشی تو چو رو بنمود                                                تن کی باشد که سنگ ها جان شد

تخته بند فراق تخت نشست                                              تاج بر سر که چیست خاقان شد

عشق مهمان بس شگرف آمد                                           خانه ها خرد بود ویران شد

پر و بال از جلال حق رویید                                                   قفس و مرغ و بیضه پران شد

بادلان خیره گشته کاین دل کو                                             بی دلان بی خبر که دل آن شد

پای می کوب و عیش از سر گیر                                         به سر من مگو که پایان شد

زر چو درباخت خواجه صراف                                                صرفه او برد زانک در کان شد

شمس تبریز نردبانی ساخت                                              بام گردون برآ که آسان شد

 


هر کی در ذوق عشق دنگ آمد                                          نیک فارغ ز نام و ننگ آمد

نشود بند گفت و گوی جهان                                               شیرگیری که چون پلنگ آمد

شیشه عشق را فراغت ها است                                      گر بر او صد هزار سنگ آمد

نام و ناموس کی شود مانع                                                 چونک آن دلربای شنگ آمد

صد هزاران چو آسمان و زمین                                             پیش جولان عشق تنگ آمد

قیصر روم عشق غالب باد                                                  گر کسل چون سپاه زنگ آمد

زهره بر چنگ این نوا می زد                                                کان قمر عاقبت به چنگ آمد

شمس تبریز هر کی بی تو نشست                                   عذر او پیش عشق لنگ آمد



هین که هنگام صابران آمد                                                 وقت سختی و امتحان آمد

این چنین وقت عهدها شکنند                                             کارد چون سوی استخوان آمد

عهد و سوگند سخت سست شود                                     مرد را کار چون به جان آمد

هله ای دل تو خویش سست مکن                                      دل قوی کن که وقت آن آمد

چون زر سرخ اندر آتش خند                                                 تا بگویند زر کان آمد

گرم خوش رو به پیش تیغ اجل                                             بانگ برزن که پهلوان آمد

با خدا باش و نصرت از وی خواه                                           که مددها ز آسمان آمد

ای خدا آستین فضل فشان                                                چونک بنده بر آستان آمد

چون صدف ما دهان گشادستیم                                         کابر فضل تو درفشان آمد

ای بسا خار خشک کز دل او                                               در پناه تو گلستان آمد

من نشان کرده ام تو را که ز تو                                            دلخوشی های بی نشان آمد

وقت رحمست و وقت عاطفت است                                    که مرا زخم بس گران آمد

ای ابابیل هین که بر کعبه                                                   لشکر و پیل بی کران آمد

عقل گوید مرا خمش کن بس                                              که خداوند غیب دان آمد

من خمش کردم ای خدا لیکن                                             بی من از خان من فغان آمد

ما رمیت اذ رمیت هم ز خداست                                         تیر ناگه کز این کمان آمد









موضوعات مرتبط: اشعار و رباعیات عارفانه ,
برچسب‌ها: شمس , شمس تبریزی , شمس الحق تبریزی , دیوان شمس , غزلیات شمس , شمس و مولانا , اشعار شمس تبریزی ,
آخرین مطالب