تبلیغات
سایت اختصاصی طریقت قادری خالصی طالبانی - اشعار شمس تبریزی (عارفانه)
(( اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‘ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ عَلی‘ الِ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ .))
تاریخ : 1391/10/21
نویسنده : نادر نادری

 اشعار شمس تبریزی (عارفانه)

 

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک 

 روزها فکر من این است و همه شب سخنم    

  که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

  از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

   به کجا می روم ؟ آخر ننمایی وطنم 

                                                                                                                                             

 

 

 

مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا                                                                                          

             ساختنم یا چه بود است مراد وی از این                                                                                                 

                                             

                                                       جان که از عالم علوی است یقین می دانم

                                                                      رخت خود باز بر آنم که همان جا 

                                                                      مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

                  دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

                                                              ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست                                         

                                 به هوای سر کویش پر و بالی بزنم                                                            

کیست در گوش که او می شنود آوازم

یا کدام است سخن می نهد اندر دهنم

 

                                                             

                                                    می وصلم بچشان تا در زندان ابد

                                                              از سر عربده مستانه به هم درشکنم

من به خود نامدم این جا که به خود باز روم

آن که آورد مرا باز برد در وطنم

تو مپندار که من شعر به خود می گویم                                                                                                                             

تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم                                                                                                                                  

شمس تبریز اگر روی به من بنمایی

والله این قالب مردار به هم در شکنم

 

 

شـمـس و قـمـرم آمـد، سمـع و بـصـرم آمــد


وآن سیـمـبـرم آمـد، آن کـان زرم آمـد



امــروز بــه از دیـنـه، ای مــونــس دیــــریـنـه


دی مست بدان بودم، کز وی خبرم آمد


آن کس که همی جستم دی من بچراغ او را


امـروز چـو تـنـگ گــل، در رهگـذرم آمـد



از مــرگ چــرا تـرسـم، کــاو آب حـیـات آمـد


وز طعنه چرا ترسـم، چون او سپرم آمد



امـروز سـلـیـمـانــم، کــانـگـشـتـریـم دادی

زان تـاج مـلـوکـانـه، بر فرق سرم آمـــد

 

 

 

آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت



آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشه‌ای

وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت



آن نفسی که باخودی بسته ابر غصه‌ای


وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت



آن نفسی که باخودی یار کناره می‌کند

وان نفسی که بیخودی باده یار آیدت


آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای


وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت

 

زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست


دیوانه شدم بر سر دیوانه قلم نیست


از دور ببینی تو مرا شخص رونده

آن شخص خیال است ولی غیر عدم نیست


پیش آ و عدم شو که عدم معدن جان است

اما نه چنین جان که به جز غصه و غم نیست


من بی من و تو بی تو در آیییم درین جو


زیرا که درین خشک به جز ظلم و ستم نیست


این جوی کند غرقه ولیکن نکشد مرد


کاو آب حیات است و به جز لطف و کرم نیست


 

 

بنمای رخ كه باغ و گلستانم آرزوست

بگشای لب كه قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ ، دمی زابر

كان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست

بشنیدم از هوای تو آواز طبل باز

باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز ناز : « بیش مرنجان مرا برو »

آن گفتنت كه : « بیش مرنجانم » آرزوست

وان دفع گفتنت که:«برو شه بخانه نیست»

وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر کی هست زخوبی قراضهاست

آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

این نان و آب چرخ چو سیلست بی وفا

من ماهیم ، نهنگم ، عمّانم آرزوست

یعقوب وار وا اسفاها همی زنم

دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می شود

آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او

آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

زین خلق پر شكایت گریان شدم ملول

آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست

گویا ترم ز بلبل اما ز رشك عام

مهرست بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

كز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند : « یافت می نشود جسته ایم ما »

کو قسم چشم؟ صورت ایمانم آرزوستگفت:
 
 « آنكه یافت می نشود آنم آرزوست »
هر چند مفلسم نپذیرم عقیق خُرد

کان عقیق نادر ارزانم آرزوست
 
پنهان ز دیدها و همه دیدها ازوست
 
آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست
 
خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز

از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست
 
گوشم شنید قصه ایمان و مست شد

یك دست جام باده و یك دست جعد یار

رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست
 
می گوید آن رباب که : مُردم ز انتظار

دست و کنار و زخمه ی عثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم و عشقم ربابیست
 
وان لطفهای زخمه ی رحمانم آرزوست

باقی این غزل را ای مطرب ظریف

زین سان همی شمار که زین سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز! رو ، ز شرق

من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست
 
 
 

 
 



موضوعات مرتبط: اشعار و رباعیات عارفانه ,
برچسب‌ها: اشعار , اشعار عارفانه , اشعار شمس و مولانا , اشعار عرفانی , اشعار مولانا , اشعار و رباعیات عارفانه , اشعار و غزلیات عارفانه ,
آخرین مطالب